ഇന്ന്, ‘പ്ലാസ്റ്റിക് സര്ജറി’ എന്നു കേള്ക്കുമ്പോള്, ഹോളിവുഡിലെ മിന്നുന്ന താരങ്ങള് അവരുടെ രൂപം മികച്ചതാക്കാന് ഉപയോഗിച്ച ചികിത്സയും അതിലൂടെ സുന്ദരിമാരും സുന്ദരന്മാരുമായ സെലിബ്രിറ്റികളുടെ ചിത്രങ്ങളുമാണ് മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നത്. എന്നാല് ഈ സൗന്ദര്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ഈ മാറ്റം ഒരു കാലത്ത് അതിജീവനത്തിന്റേതായിരുന്നു എന്ന് എത്രപേര്ക്കറിയാം? യുദ്ധത്തില് ബോംബിംഗും തീപിടുത്തവും അപകടവും മുഖേന മുഖം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ഐഡന്റിറ്റി പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള മനുഷ്യത്വപരമായ പ്രവര്ത്തിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു പ്ലാസ്റ്റിക് സര്ജറി.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തില് താടിയെല്ലുകള് പൊട്ടിത്തെറിച്ചും, മൂക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടും, കണ്ണുകള് അടഞ്ഞുപോയും ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങള് നഷ്ടപ്പെട്ടുമാണ് സൈനികര് ബ്രിട്ടനിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. അതേസമയം ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ആല്ഡര്ഷോട്ടിലുള്ള കേംബ്രിഡ്ജ് മിലിട്ടറി ഹോസ്പിറ്റലില് ന്യൂസിലന്ഡില് നിന്നുള്ള ഒരു യുവ ശസ്ത്രക്രിയാ വിദഗ്ധന് കീറിപ്പൊളിഞ്ഞ ചര്മ്മത്തിനും തകര്ന്ന എല്ലുകള്ക്കും അപ്പുറത്തേക്ക് സൈനികരുടെ സ്വത്വത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കിയതോടെ ഒരു സുന്ദരമായ ഒരു വിപ്ലവത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.
ന്യൂസിലാന്റിലെ റിമോട്ട് ഡുനെഡിനില് ജനിച്ച സര് ഹാരോള്ഡ് ഗില്ലീസ് ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തില് മുഖം തകര്ന്ന സൈനികര്ക്ക് പുതിയ മുഖം നിര്മ്മിച്ച് നല്കാന് നടത്തിയ ഒരു പുതിയ ശസ്ത്രക്രിയാരീതി പിന്നീട് കലാപരമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട ആധുനിക പ്ലാസ്റ്റിക് സര്ജറിയായി മാറി.
1882 ജൂണ് 17 ന്, നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ലോകത്താണ് ഹരോള്ഡ് ഡെല്ഫ് ഗില്ലീസ് ജനിച്ചത്. പിതാവ് ന്യൂസിലാന്ഡിലെ ഡുനെഡിനില് പാര്ലമെന്റ് അംഗമായിരുന്നു. വാംഗനുയി കൊളീജിയേറ്റില്, യുവ ഗില്ലീസ് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലും ക്രിക്കറ്റിലും ഗോള്ഫിലും മികവ് പുലര്ത്തി. ആ ഗുണങ്ങള് അവന്റെ പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തി.
ലണ്ടനിലെ സെന്റ് ബര്ത്തലോമിയോ ആശുപത്രിയില് ഇഎന്ടിയിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം പരിശീലനം നേടിയത്. 1911 ആയപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം കാത്ലീന് മാര്ഗരറ്റ് ജാക്സണെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതോടെ 1915-ല് വെസ്റ്റേണ് ഫ്രണ്ടില് എത്തി. ഫ്രഞ്ച് സര്ജന് ഹിപ്പോലൈറ്റ് മോറെസ്റ്റിന്റെ കീഴില്, ശരീരത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളില് നിന്നുള്ള ചര്മ്മത്തിന്റെ കഷണങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് കേടായ താടിയെല്ലുകള് മറയ്ക്കുന്നത് ഹരോള്ഡ് ഗില്ലീസ് നിരീക്ഷിച്ചു. ആ കാഴ്ച അവനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
ലണ്ടനില് തിരിച്ചെത്തി, ആല്ഡര്ഷോട്ടില് ഒരു പ്രത്യേക വാര്ഡ് സൃഷ്ടിക്കാന് അനുവദിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം സൈന്യത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി, അത് പൂര്ണ്ണമായും മുഖത്ത് പരിക്കേറ്റ സൈനികര്ക്കായായിരുന്നു. താമസിയാതെ, അദ്ദേഹം മുറിവേറ്റവരെ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവരുടെ മുറിവുകള് ശരിയാക്കാന് മാത്രമല്ല, അവരുടെ ആത്മബോധം പുനര്നിര്മ്മിക്കാന് അവരെ സഹായിക്കാനും. തുടങ്ങി.
ഗില്ലീസ് തന്റെ ടീമില് സര്ജന്മാര്, ദന്തഡോക്ടര്മാര്, അനസ്തെറ്റിസ്റ്റുകള്, കലാകാരന്മാര് എന്നിവരുടെ ഒരു ടീമിനെ കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു. പുതിയ ശസ്ത്രക്രിയാ മാര്ഗങ്ങള് വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായി എല്ലാവരും യോജിച്ച് പ്രവര്ത്തിച്ചു. അവര് പാളികളുള്ള സ്കിന് ഗ്രാഫ്റ്റുകള് ഉപയോഗിച്ചു. ഫീച്ചര് അനുസരിച്ച് മുഖങ്ങള് പുനര്നിര്മ്മിക്കുന്നതിന് ആകൃതിയിലുള്ള ടിഷ്യു കഷണങ്ങള് ശ്രദ്ധാപൂര്വ്വം ഉപയോഗിച്ചു.
8,000-ത്തിലധികം സൈനികര് ഈ രീതി ഉപയോഗിച്ച് ചികിത്സിച്ചു. പലര്ക്കും അവരുടെ മുഖം തിരികെ കിട്ടി. ഗില്ലീസ് എല്ലാ ഓപ്പറേഷനും കരുതലോടെ പ്ലാന് ചെയ്തു. ഒരു മുഖം എങ്ങനെ ഒരുമിച്ച് ചേര്ക്കാമെന്ന് സങ്കല്പ്പിക്കാന് കവറുകളിലും സ്ക്രാപ്പ് പേപ്പറുകളിലും അദ്ദേഹം രേഖാചിത്രങ്ങള് വരച്ചു. മെഴുക് മാസ്കുകളും പ്ലാസ്റ്റര് മോള്ഡുകളും നിര്മ്മിച്ചു.
1918 നുശേഷം ഗില്ലീസിന്റെ ‘പ്ലാസ്റ്റിക് സര്ജറി ഓഫ് ഫേസ് (1920)’ എന്ന പുസ്തകം ആധുനിക ശസ്ത്രക്രിയയുടെ ആണിക്കല്ലായി മാറി. അദ്ദേഹം ലോകമെമ്പാടും ഇത്തരം യൂണിറ്റുകള് സ്ഥാപിച്ചു, ആര്ക്കിബാള്ഡ് മക്കിന്ഡോ, റെയിന്ഫോര്ഡ് മൗലെം എന്നിവരെപ്പോലെയുള്ള മറ്റുള്ളവരെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഫലപ്രദമായ പ്ലാസ്റ്റിക് സര്ജറി ടീമുകളെ ഉണ്ടാക്കാന് സഹായിച്ചു. 1960 സെപ്റ്റംബര് 10-ന്, ഗില്ലീസ് മസ്തിഷ്കാഘാതത്തെത്തുടര്ന്ന് മരിച്ചു.
പ്ലാസ്റ്റിക് സര്ജറി ഇപ്പോള് കൂടുതലും സൗന്ദര്യം രൂപപ്പെടുത്താനാണ് വ്യാപകമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നത്. എന്നാല് അന്തസ്സും സ്വത്വവും വീണ്ടെടുക്കല് ആയിരുന്നെന്ന് ഗില്ലീസ് ലോകത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു. അതിനെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവിനെയും ചര്മ്മത്തെയും സുഖപ്പെടുത്താന് ഉപയോഗിച്ചു. നിരാശ വാഴുന്നിടത്ത് പ്രത്യാശ നല്കി ശാസ്ത്രം സര്ഗ്ഗാത്മകമാകുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് തെളിയിച്ചു.
