ന്യൂഡൽഹി: കണ്ണീരണിഞ്ഞ് വന്ദന ലാംഗെ കൈയിൽ കരുതുന്നത് ഒരു രാഖിയാണ്. 1999-ൽ ടൈഗർ ഹില്ലിൽ നടന്ന പോരാട്ടത്തിൽ വീരമൃത്യു വരിച്ച കാർഗിൽ നായകൻ ഗ്രനേഡിയർ ഉദയ്മാൻ സിംഗിന്റെ ചിത്രത്തിലാണ് അവർ ആ രാഖി ചാർത്തിയത്.
“ഓരോ രക്ഷാബന്ധനിലും എനിക്ക് എൻ്റെ സഹോദരനെ ഓർമ്മ വരും. എനിക്കിനി ആ കയ്യിൽ രാഖി കെട്ടി കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് അഭിമാനമുണ്ട്. അവൻ്റെ ത്യാഗം കാരണമാണ് മറ്റ് നിരവധി സഹോദരിമാർക്ക് അവരുടെ സഹോദരന്മാർക്കൊപ്പം ഭായ് ദൂജും രക്ഷാബന്ധനും ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയുന്നത്,” ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ വന്ദന പറയുന്നു.
എല്ലാ വർഷവും ജൂലൈ 26-ന് രാജ്യം കാർഗിൽ വിജയ് ദിവസ് ആചരിക്കുകയാണ്; 1999-ലെ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രവിജയത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്. ഓപ്പറേഷൻ വിജയത്തിനിടെ രാജ്യത്തിനായി ജീവൻ വെടിഞ്ഞ 527 സൈനികരെയും, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അചഞ്ചലമായ ധൈര്യത്തോടെ പോരാടിയ ആയിരക്കണക്കിന് പോരാളികളെയും ഈ ദിവസം രാജ്യം ആദരിച്ചു.
ജമ്മുവിലെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ തിരികെ വരാത്ത മകനായി അവൻ്റെ അമ്മ ആ മുറിയെ ഒരു പവിത്രമായ സ്മാരകമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ്.
1999 ജൂലൈ 5-ന് ടൈഗർ ഹില്ലിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകളിൽ വെച്ചാണ് ഗ്രനേഡിയർ ഉദയ്മാൻ സിംഗ് വീരമൃത്യു വരിച്ചത്. ഇന്ന്, കാന്താ ദേവി എന്ന അമ്മ തൻ്റെ മകന്റെ ഓർമ്മകളെ ഓരോന്നായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയാണ്.
അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു വെറും മുറിയല്ല, മറിച്ച് എല്ലാ ദിവസവും തൻ്റെ മകനെ കാണുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരിടമാണ്. “എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ ഇവിടെ വന്ന് അവനോട് സംസാരിക്കും. അവൻ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ചെയ്തതുപോലെ ഞാൻ എല്ലാം അവനുമായി പങ്കുവെക്കും,” മകന്റെ സാധനങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് കാന്താ ദേവി പതുക്കെ പറയുന്നു.
പിന്നീട് പരംവീർ ചക്ര ലഭിച്ച ഗ്രനേഡിയർ യോഗേന്ദർ സിംഗ് യാദവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പ്രശസ്തമായ അസാൾട്ട് ടീമിലെ അംഗമായിരുന്നു ഉദയ്മാൻ സിംഗ്. കുത്തനെയുള്ള പാറക്കെട്ടിൽ വെച്ച് വെടിയേറ്റെങ്കിലും പിന്മാറാൻ ഉദയ്മാൻ വിസമ്മതിച്ചു. അവസാന ശ്വാസം വരെ അദ്ദേഹം പോരാടി. വീഴുന്നതിന് മുൻപ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘം ശത്രുക്കൾക്ക് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തിവെച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസാധാരണമായ ധീരതയ്ക്ക് മരണാനന്തര ബഹുമതിയായി സേനാ മെഡൽ നൽകി ആദരിച്ചു.
ആ മുറിയിലെ ഒരു റാക്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാലറ്റ് ഇരിപ്പുണ്ട്; അതിൽ ഇപ്പോഴും ആ വെടിയുണ്ട തുളച്ചുകയറിയ ദ്വാരമുണ്ട്. ആ ഒരൊറ്റ വെടിയുണ്ടയാണ് അവനെ അമ്മയിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി അകറ്റിയത്. വാലറ്റിനുള്ളിൽ കത്തുകളുണ്ട്. ഉദയ്മാൻ കാർഗിലിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ വന്ദന തൻ്റെ സഹോദരന് എഴുതിയ ചില കത്തുകളും, ഉദയ്മാൻ എഴുതിയിട്ടും അയക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ചില കത്തുകളും അതിലുണ്ട്.
“കാർഗിലിൽ നിന്ന് അവൻ രണ്ടുതവണ വിളിച്ചിരുന്നു. ഫോൺ വിളികൾ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തേക്കായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് നേരിട്ട് പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ കത്തുകളിലൂടെ എഴുതി അറിയിച്ചത്,” വന്ദന ഓർക്കുന്നു.
അതിനടുത്ത് വെടിയുണ്ടയേറ്റ ഒരു രൂപയുടെ ഒരു നാണയമുണ്ട്. തൻ്റെ മകന്റെ ശരീരത്തിൽ അവസാനമായി തൊട്ട ഒന്നായതുകൊണ്ട് ആ അമ്മ അതിനെ വലിയ വിശുദ്ധിയോടെ സൂക്ഷിക്കുന്നു. 27 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ഈ മുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുമ്പോൾ കാന്താ ദേവിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും. ആ അഭിമാനം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ വേദന ഒരിക്കലും വിട്ടുമാറുന്നില്ല.
ഈ മുറിയിൽ അവന് നഷ്ടപ്പെട്ട ഓരോ ജന്മദിനങ്ങളും, അവൻ ഒപ്പമില്ലാത്ത ഓരോ ആഘോഷങ്ങളും, അവന് പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ വാക്കുകളുമുണ്ട്. ജമ്മുവിലെ ഷാമാചാക്കിൽ നിന്നുള്ള 18 വയസ്സുകാരനായിരുന്നു ഗ്രനേഡിയർ ഉദയ്മാൻ സിംഗ്. ഇന്ന് ജമ്മുവിൽ ഒരു അമ്മ ഇപ്പോഴും തന്റെ മകന്റെ യൂണിഫോമിലെ പൊടി തുടച്ചെടുക്കുന്നു, ആ കാർഗിൽ നായകൻ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.
